காகிதப் பூ [சிறுகதை - 6]

கையில் ஒரு பெரிய அழுக்கு பையுடன் நடந்து கொண்டு இருந்தான் அவன். அவனுடைய கண்களில் தாகமும் இருந்தது ஒரு தாக்கமும் இருந்தது. இருந்தாலும் கண்ணில் பட்ட குப்பை காகிதங்களை எடுத்து அவனுடைய பையில் அள்ளி போட்டபடி நடந்து கொண்டு இருந்தான்.

அவன் மனதில் வாழ்க்கையை எப்படி முன்னெடுத்து போக போகிறோம் என்ற குழப்பம் இருந்தாலும் உதட்டில் சிறு புன்னகையுடன் வேலையை செய்து கொண்டிருந்தான். வெற்றி பெறுவோம் என்ற நம்பிக்கை மட்டும் அவனுடைய சுறுசுறுப்பில் தெரிந்தது.

குனிந்தபடியே வேகவேகமாக குப்பைகளை எடுக்கும் பொழுது, ஓரிடத்தில் அதாவது குப்பை அதிகமாக இருந்த இடத்தில் சரிந்து வீழ்ந்தான். அப்பொழுது தான் அங்கு மூன்று அடி ஆழமான குழி இருந்தது அவனுக்கு தெரிந்தது. அந்த குழியை, குப்பை மேடு மறைத்திருந்தது. எழுந்த அவன் அப்படியே அந்த குழியை வெறிக்க பார்த்தான். அப்பொழுது ஒரு கை அவனை தொட்டு "அடிபட்டுவிட்டதா" என்று கேட்க, அந்த திசை நோக்கிப் திரும்பினான். அவனுக்கு அந்த நாள் நினைவுக்கு வந்தது.

பல ஆண்டுகளுக்கு முன் ஒரு நாள் சிற்றுண்டியாக, நான்கு இட்லிகளை வாங்கி வைத்து சாப்பிட்டு கொண்டிருக்கும் பொழுது அருகில் நின்ற நாயிற்கு ஒரு இட்டிலியை கொடுத்து,
அது இட்லி சாப்பிடுவதை பார்த்து மகிழ்ச்சியடைவான். பிறகு
மூன்றை அவன் சாப்பிட்டுவிட்டு வேலைக்கு புறப்பட்டான். அப்பொழுது அருகிலிருந்த பாட்டி "என்னாபா நீயே நான்கு இட்லி தான் வாங்குகிறாய், அதிலே ஒன்று இதுக்கும் கொடுத்துவிடுகிறாய். உனக்கு போதுமா?" கேட்டதற்கு, "அட சும்மா இருங்க பாட்டி, உலகத்தில் ஒரு இட்லிக்கு கூட வழியில்லாத நிறைய பேர் இருக்கின்றார்கள், எனக்கு நான்கு கிடைத்தது அதில் ஒன்றை தான் இதற்கு தருகிறேன்" என்று பேசிவிட்டு கோணியை தோள்மேலே போட்டுக் கொண்டு வேலைக்கு போவான்.

குப்பை பொருக்கி கொண்டே இருக்கும் பொழுது அவுனுடைய வயறு பசியில் சுண்டி இழுப்பதை உணர்ந்து மதிய உணவிற்கு நேரமானதை புரிந்துக்கொண்டான். அருகில் இருக்கும் மனிகுண்டை பார்த்தான், நேரம் மூன்று மணி. "என்ன அண்ணா சாப்பிட்டாச்சா?" என்று ஒரு சிறுவன் கேட்டான். இதைப் போல் நிறைய சிறுவர்கள் இவனை பார்த்து பேசுவார்கள். ஏன் என்றால் நிறைய சிறுவர்களுக்கு உணவு வாங்கிக் கொடுத்திருப்பான். அந்த சிறுவர்கள் எல்லாம் பணிமனையில், தேநீர் கடையில், கட்டிட வேளைகளில், பட்டறையில், குப்பை பொறுக்கியும், யாசகம் கேட்டும் இருப்பார்கள். அதில் ஒருவன் தான் அவனிடம் கேட்டது. இல்லை தம்பி என்று கூறிவிட்டு, விரைகிறான்.

வெயிலின் காட்டம் உச்சத்தில் இருந்தது. விரைவாக நடந்தான். அவனுடைய பசிக் கொடுமையிலும், அருகில் செல்லக்கூடிய பேருந்து இரைச்சலிலும் ஒரு சிணுங்கல் கேட்டு திரும்பினான். அவனுடைய முகம் கடுமையாக மாறியது. கண்களில் நீர் தாரை தாரையாக வழிந்தோடியது. ஓலமிடுகிறான். ஆனால், அந்த சத்தம் பேருந்துகளின் இரச்சலில் அமைதியானது. அங்கே ஒரு குழந்தை. கைகளையும் கால்களையும் ஆட்டிக்கொண்டு கதறுகிறது. கோடை வெயில் அந்த பச்சை குழந்தையின் மீது தன்னுடைய வெப்பத்தை கொட்டிக்கொண்டு இருந்தது. வேகமாக ஓடி அந்த குழந்தையை அள்ளி அவனுடைய குப்பை பையினுள் பத்திரப்படுத்தினான். பக்கத்திலிருக்கும் கடைக்கு ஓடி சென்று குளுமையான நீர் வாங்கி அவன் குப்பை பையினுள் ஊற்றினான்.

அந்த குழந்தையின் மீது ஏதேனும் பார்வை வீழுகின்றதா என்று அங்கும் இங்கும் சுற்றிப்பார்த்தான். அவன் மேல் பட்ட வெப்பம், தான் வெய்யிலில் இருப்பதாக உணரவைத்தது. தன் பசியை மறந்து நிழல் தேடி ஓடினான். ஒரு மரம் அவனுடைய கண்ணில் பட்டது. அதற்கு அடியில் உட்காருவதற்கு ஏற்றார் போல் ஒரு பலகையும் இருந்தது. விரைந்தான். அப்பொழுது அவனுடைய சிந்தனை எல்லாம் குழந்தை சாப்பிட்டு இருக்குமா என்ற எண்ணம் தான். போகும் வழியில் ஏதாவது தேநீர் விடுதி தென்படுகிறதா என்று நோட்டம் விட்டபடியே சென்றான். மரத்தின் நிழலினுள் புகுந்தான். அங்கே தன்னுடைய கோணியை மிக மிக கவனமாக இறக்கி வைத்துவிட்டு, குழந்தையை வெளியே எடுத்தான். அழகான ஆண் குழந்தை அது. அதன் வயிரை நோக்கினான். ஒட்டி இருந்த பிஞ்சு வயிறு உணவெடுக்கவில்லை என்பதை உணர்த்தியது. கையில் இருந்த ஒரு துணியை குழந்தை மீது சுற்றிக் கொண்டு தேநீர் விடுதிக்கு விரைந்தான். பாலை நன்றாக ஆற வைக்க சொல்லிவிட்டு, பக்கத்தில் இருக்கும் கடைக்கு சென்று பால் பாட்டில் வாங்கினான். பாலை நிரப்பிக்கொண்டு மீண்டும் மரத்தின் நிழலுக்குள் வந்து அங்கிருக்கும் பலகையில் அமர்ந்து குழந்தைக்கு பாலூட்டினான். குழந்தை பால் பருகி முடித்த பிறகு ஒரு மகிழ்ச்சியான பெருமூச்சி விட்டான். பசியாறிய களைப்பில் அப்படியே அவன் மடியில் கன்னயர்ந்தது.

யார் குழந்தை இது? காவல் துறையினரிடம் ஒப்படைப்போமா? அல்லது ஏதாவது ஆதரவற்றோர் இல்லத்தில் கொடுப்போமா என்று யோசித்தான். காவல் துறையினரைப் பார்த்தாலே அவனுக்கு ஒரு இனம் புரியாத பயம் உண்டு.யோசித்தப்படியே அவனும் அசதியில் கண் அயர்ந்தான். மாலை சூரியன் செந்நிற கதிர்களை வானத்தில் தெளித்துக் கொண்டே மறைந்தவுடன், கண்விழித்தான். மாலை மங்கி இருள் பரவத்தொடங்கியது. ஆங்காங்கே மின்விளக்குகள் கண்சிமிட்டியது. குழந்தையை அள்ளி மீண்டும் கோணியில் வைத்துக்கொண்டு வீட்டிற்கு திரும்பினான். வழியில் இரவுக்கு தேவையான உணவு பொருள்களை வாங்கிக்கொண்டான். குழந்தைக்கு பால் வாங்கவும் மறக்கவில்லை.

அன்று இரவு குழந்தைக்கு பால் காய்த்து பாலூட்டினான். கொஞ்சம் பாலை சூடாக்கி வைத்துக்கொண்டான். அவன் நினைத்தது போல் குழந்தை நள்ளிரவில் அழுது அவனை எழுப்பி விட்டது. விடிந்தது. காலை பறவைகள் இறையைத்தேடி பறந்தது. தெரு கோடியில் புறாக்கள் எதையோ கொத்தி கொத்தி தின்றுகொண்டு இருந்தன. இரவு குழந்தையின் அழுகையில் எழுமியதால், காலை சற்று தாமதமாகவே எழும்பினான். காலை வேலைகளை முடித்துவிட்டு வந்து குழந்தையை பார்த்தான். கண் முழித்து இருந்தது. அவனை பார்த்து ஒரு புன்னகை புரிந்தது. அவன் தன்னை மறக்கின்ற அளவுக்கு இருந்தது அந்த புன்னகை. அது நித்தமும் வேண்டும் என்று நினைத்தான். தனிமையான வாழ்க்கை கடும்கொடையில் இருந்த உணர்வை அந்த புன்னகை அப்படியே தென்றாக மாற்றியது அரைநோடிகளில். குழந்தையை தானே வளர்க்கலாம் என்று நினைத்தான். வெந்நீர் வைத்து துணியில் நனைத்து குழந்தையை துடைத்துவிடுகிறான். பாலை சுட வைத்து பாலூட்டினான்.

ஒரு சுத்தமான துணியில் குழந்தையை கட்டி அவனுடைய தோளில் இருக்கிக்கட்டி கொண்டான். காலை வழக்கம் போல் ஒரு இட்லி நாய்க்கு கொடுத்துவிட்டு அவனும் சிற்றுண்டியை முடித்தான். நடந்து சென்று கொண்டு இருக்கும் பொழுது அவன் உணவு வாங்கிக்கொடுக்கும் சிறுவர்களின் ஞாபகம் வந்தது. அவர்களை மாதிரி இந்த குழந்தை தெருவில் வந்துவிடக்கூடாது என்ற சிந்தனை ஆழமாக அவன் மனதில் ஊன்ற தொடங்கியது. சிறப்பாக இல்லாவிட்டாலும் சுமாராக படிக்கவைக்க வேண்டும் என்று நினைத்துக்கொண்டான். எப்போதும் விட அதிகமாக வேலை செய்யவேண்டும் என்று முடிவு செய்தான்.

என்றும் இல்லாத அளவுக்கு அவனுடைய வேலை மிகவும் சுறுசுறுப்பாக இருந்தது. அவனுடைய வங்கி வீட்டில் இருக்கும் ஒரு உண்டியல் தான். எப்பொழுதெல்லாம் குழந்தை அழுகிறதோ, அப்பொழுதெல்லாம் குழந்தைக்கு பால் ஊட்டிவிடுவான். ஒரு நாள் வீட்டிற்கு வரும்வழியில் ஒரு தாய் அவளுடைய குழந்தைக்கு ஒரு விளையாட்டு பொம்மை காம்பித்துக்கொண்டு இருந்தாள். அந்த குழந்தை சிரித்துக்கொண்டு இருந்தது. வீட்டிற்கு வந்தவுடன் என்ன செய்யலாம் என்று யோசித்துக்கொண்டே இருந்தான். அப்பொழுது அவனுக்கு ஒரு உபாயம் தோன்றியது. வீட்டிற்கு வந்தவுடன் தன்னுடைய குப்பை கோணியை பார்த்தான். அதில் இருந்த குப்பை தாள்களை வைத்து ஒரு அருமையான பூ செய்தான். அதை வைத்து குழந்தையிடம் விளையாட்டு காட்டினான். அதுவும் வாய்விட்டு சத்தம் போட்டது. அந்த மழலை சிரிப்பு மழையில் தன்னையே மறந்து போனான்.

வருடங்கள் உருண்டது. குழந்தை சிறுவனாக வளர்ந்து இருந்தான்.

அவனுக்கு பெயர் அறிவானந்தம் என்று பெயரிட்டு இருந்தான். அதை எங்கோ ஒரு கதையில் படித்த ஞாபகம். அறிவானந்தத்தின் கை தான் இவனை உலுக்கியது. அப்பொழுது தான் பழைய விடயங்களை நினைத்துப் பார்த்தாக உணர்கிறான். "அப்பா பசிக்கிறது" என்று அறிவு கூற.வாப்பா என்று ஒரு உணவு குடிலுக்குள் நுழைகின்றனர். இருவரும் உணவு அருந்தி முடிந்தனர். வெளியே வரும் பொழுது தனக்கு மிகவும் தெரிந்த சிறுவன் சாலையை கடக்க முயற்சி செய்வதைப் பார்க்கிறான். எதிரே ஒரு லாரி அச்சிறுவனை ஏற்றிவிடபோகிறது என்ற அச்சத்தில் விரைந்து ஓடி அந்த சிறுவனை தள்ள முயல்கிறான்.

அறிவாந்தம் பின் தொடர்ந்தே செல்கிறான். ஒரு பயங்கர சத்தத்தோடு லாரி நின்றது. அறிவாந்தனம் முகத்தின் மீது இரத்தத்துளிகள் தெளித்தன. சற்று பயத்துடன் அறிவு அருகில் சென்று பார்த்தான். அப்பா என்று அலறுகிறான். அந்த சிறுவனை காப்பாற்றும் முயற்சியில் இவனுடைய கால் வாகன சக்கரத்தில் சிக்கிக்கொண்டது. இரத்தம் தெருவில் ஓடையாக ஓடிக்கொண்டு இருக்க, யாரோ முதலுதவி வாகனத்திற்கு (ஆம்புலன்ஸ்) அழைக்க, அறிவு தன்னுடைய கண்ணீரை நிறுத்த முடியாமல் கதறிக்கொண்டு இருந்தான். அறிவை பார்த்துகொண்டே மயங்கினான். வாகனம் வந்தது. இவனை ஏற்றும் பொழுது அறிவும் ஏறிக்கொண்டான். மருத்துவர்கள் இவனுடைய காலை அகற்றினார்கள். காயம் ஆறும் வரை மருத்துவமனையில் இருந்தான்.

வீடு திரும்புகையில் தன்னுடைய கோணியை எடுத்துக் கொண்டு அறிவு வெளியே போனான். அவனை படிக்கவைக்க வேண்டும் என்ற ஆசை இப்படி ஆயிற்றே என்று மனதினுள் குமுறுகிறான். வீட்டினுள் அடைந்து கிடைக்கும் பொழுது அங்கிருந்த காகிதங்களை சில பூக்களாக மாற்றினான். புதிதுபுதிதாய் செய்தான். வண்ணமும் பூசினான். நிறைய செய்து கொண்டு இருந்தான். மறுநாள் ஒரு காகிதபூவை கையில் எடுத்துக் கொண்டு அறிவு போகையில் ஒரு பணக்கார வீட்டு குழந்தை அவளுடைய அம்மாவின் கையைப் பற்றி இழுத்து அந்த பூ வேண்டும் என்று அடம் பிடித்தது. அந்த தாய் இவனிடம் ஒரு தொகையைக் கொடுத்து அந்த காகித பூவை விலை கொடுத்து வாங்கினாள். இதை மாலை பொழுது வீடு திரும்பும் பொழுது அறிவு சொல்லும் பொழுது இவன் முகம் பிரகாசித்தது. நிறைய பொம்மைகளும், பூக்களும் செய்ய ஆரம்பித்தான். அடுத்த நாள் அறிவு எழும் முன் இவன் எழும்பி கையில் காகித பூக்களை எடுத்துக் கொண்டு நான் விற்று வருகிறேன், நீ படிக்க வேண்டும் என்று கூறி தனியாக கம்பை ஊன்றி ஒற்றைக் காலில் கிளம்பினான். அறிவு அவன் போன பாதையை பார்த்து கொண்டே இருக்கிறான். காகிதப் பூ விற்க போன அவன் அறிவாந்தன் மனதில் வாடாமலராக மனம் வீசினான்.

புகைப்படம் [சிறுகதை - 5]

இரவு இருள் சூழ்திருன்தது. சிவாக்கு மட்டும் தூக்கம் வரவில்லை. படுக்கையில் இருந்து எழும்பினான். மணி பின்னிரவு இரண்டேமுக்கால் ஆகி இருந்தது. தலையணை அருகில் இருந்த வெண்சுருட்டை தீப்பெட்டியுடன் எடுத்துக் கொண்டு முற்றத்திற்கு வந்தான். அவனுடைய இல்லம் பத்தாம் மாடியில் இருந்ததால் நகரத்தின் இரவு அழகை விளக்கொளியில் ரசித்துக்கொண்டே வெண்சுருட்டை முகர்ந்து உதடுகளின் நடுவே வைத்து பற்ற வைத்தான்.

இரண்டு முறை புகையை வெளியே ஊதியவனின் சிந்தனையில், என்று தான் நாம் புகைப்படக்கருவி வாங்க போகின்றமோ? என்ற கேள்வி உதித்த வண்ணம் இருந்தது. புகைப்படக்கருவி வாங்குவதற்காக வைத்திருந்த எழுபத்தைந்தாயிரம் ரூபாவை தன் நண்பனுடைய அவசர தேவைக்காக கொடுத்து ஆறு மாதம் கடந்துவிட்டதை எண்ணி வருந்தினான்.

வீட்டில் மீண்டும் பணம் கேட்ட பொழுது, முதலில் கொடுத்ததை பற்றி அவர்கள் திருப்பி கேட்டு, "உன் நண்பர்களே இப்படி தான், என்று தன் பெற்றோர் அவன் நட்ப்பினையும் நண்பர்களும் கேலி செய்தது நினைவுக்கு வந்தது. அதனால் வீட்டில் இருந்து கூட உதவி கிடைக்காது என்று வருத்தத்தில் மீண்டும் ஒரு முறை புகையினை உள்ளிழுத்து வெளியேற்றினான். நகரமே விளக்கொளில் மின்ன தன்னுடைய வாழ்க்கை மட்டும் இருண்டு விடுமோ என்ற கலக்கத்தில் மீண்டும் மிச்சமிருந்த வெண்சுருட்டை முடித்தான். அவனுடைய தொண்டை வறண்டு போனதை உணர்ந்து பானையிலிருந்து மூன்று குவளை தண்ணீர் அருந்தி விட்டு தன்னுடைய பாயில் தலை சாய்த்தான் சிவா.

கடற்கரையில் தன்னுடைய புகைப்படகருவியுடன் சென்ற அவனுடைய கண்களுக்கு விருந்தாக இருந்தது. காலை கதிரவன் அதனுடைய செந்நிற கீற்றை வானத்தில் பூசியும், கடலில் தெளித்தும் இருந்தது. அக்காட்சி அவனுடைய மனதை வருடியது. தன்னுடைய கருவியில் பல கோணங்களில் பதிவு செய்தான். அப்பொழுது பறவைகளின் இனிமையான குரல் அவன் காதில் கேட்டு நிமிர, மேலே நூற்றுக்கணக்கான பறவைகள் சத்தத்தை எழுப்பி கொண்டு சிறகு விரித்து பறந்துகொண்டிருந்தன. ஆஹா! என்று கூறிக்கொண்டு அதையும் பதிவு செய்துகொண்டான். சற்று பின்னே போய் அப்பறவைகளுடன் சிகப்பு சூரியனையும் சேர்த்து பதிவு செய்து கொண்டான். அப்பொழுது அவன் மனம் எங்கோ பறக்கத் தான் செய்தது. இருக்காதா? வெகு நாட்கள் அவன் நினைத்ததை, நடத்திக் கொண்டிருந்தான். சற்று தூரத்தில் கடலோடு கலக்கும் சிற்றாறை பார்த்தான். சத்தமில்லாமல் அது கடலோடு சங்கமித்துக் கொண்டிருந்தது. அந்த ஆற்றில், ஒரு சிறிய ஓடத்தில் மீனவன் ஒருவன் தனியாக மீன்களை தன் வயிற்ருப் பசிக்காக வலை வீசி கொண்டிருப்பதைப் பார்த்த சிவா, அவன் வலை வீசுவதையும், மீண்டும் ஓடத்தினுள் இழுப்பதையும் பதிவு செய்து கொள்கிறான். தனக்கு பிடித்தமான காட்ச்சிகளை எல்லாம் படம் பிடித்துக்கொண்டு வீட்டினுள் புகுந்து தன்னுடைய கண்ணினியில் பதிவேற்றினான். பின்பு ஒவ்வொன்றாக பார்த்தான். படங்கள் அனைத்தும் அருமையாக அமைந்துவிட, ஆனந்தத்தில் தன்னுடைய இருக்கைகளிளையும் உயர்த்தி அவன் மகிழ்கையில் கை இடறி புகைப்படக்கருவி கீழே விழுந்தது. ஐயோ! என்று பதறி எழுந்தான். அருகில் இருந்த பானை உடைந்திருந்தது. அடடா, இது கனவு என்று நினைத்துகொண்டு படுக்கையில் இருந்து எழும்பினான். நேரம் ஆறரை என்று கடிகாரத்தில் காண்பித்தது.

காலைகடன்களை முடித்துக்கொண்டு காலனியை மாட்டிக்கொண்டு காலை நடைப் பயிற்சிக்கு விரைந்தான். அவன் தினமும் நடை பழகும் இடமான கடற்கரையை அடைந்தான். அங்கு அவன் கனவில் கண்ட காட்ச்சிகளை நிஜமாக பார்த்தான். இதை படம் பிடிக்க முடியவில்லையே என்றெண்ணிக்கொண்டு தன் நண்பனை மனதில் கடிந்து கொண்டான். வீட்டிருக்கு திரும்பி வந்து குளித்து முடித்தான். தொலைகாட்சி பெட்டியை இயக்க, தன்னுடைய வீட்டின் அழைப்பு மணி ஒலித்தது. சிவா தன்னுடைய வீட்டின் கதவைத் திறக்க, பணம் கொடுக்க வேண்டிய நண்பன் நின்றுகொண்டிருந்தான். அதிசயத்த சிவா வாடா மச்சான், என்னை ஞாபகம் இருக்கிறதா? என்று கூறி வீட்டினுள் அழைத்தான். சிவா காண்பித்த நாற்காலியில் அமர்ந்த அவன், என்னை மன்னித்துவிடு நண்பா! என்று கண்ணீர் மல்க கூறி, கையில் இருந்த பையினுள்ளே இருந்த எழுபத்தைந்தாயிரம் ரூபாவை சிவாவிடம் கொடுத்தான். என்னுடைய தங்கை இப்பொழுது நலமாக இருக்கிறாள் எல்லாம் நீ செய்த உதவியினால் தான் என்று கூறி அழுதான். அவனை தேற்றி அனுப்பிவைத்து புகைப்பட கருவி வாங்க மகிழ்ச்சியாய் சென்றான் சிவா.

ஈரம் [சிறுகதை - 4]

சிவா காலையில் செய்தித்தாளை புரட்டிக்கொண்டிருந்தான். அப்பொழுது அவனுடைய மனைவி லாவண்யா, காலையில் ஆவி பறக்க தேனீர் கொண்டுவந்து கொடுத்தாள். சூடான தேநீர் பருக சிவாவிற்கு பிடித்தமான ஒன்று. தேநீர் கோப்பையை கையில் ஏந்தி உதடுகளின் இடையே வைத்து மெல்ல சுவைத்து குடிக்கின்றான். அப்பொழுது வீட்டை யாரோ புதிதாக சுத்தம் செய்து கொண்டிருப்பதை உணர்ந்து அப்பக்கம் பார்வையை திருப்புகின்றான்.

அப்பொழுது சுத்தம் செய்து கொண்டிருப்பது ஒரு புது பணிப்பெண். அவள் பெயர் மீரா. மீரா குனிந்து சுத்தம் செய்யும் பொழுது தன்னுடைய தலைமுடியை ஒதுக்கினாள். அப்பொழுது சிவாவிற்கு அம்முகம் எங்கோ பார்த்த ஞாபகம்! அவளுடைய புடவை சில இடங்களில் கிழிந்திருந்தது. சிவா பார்ப்பதை மீராவும் கவனித்துவிட்டாள். விரைவில் அவ்விடத்தை விட்டு அகன்றாள். ஆனால் சிவாவின் நினைவுகளில்மீரா.

சிவா வேலைக்கு புறப்பட்டான். புறப்படும் முன் மூன்று அல்லது நான்கு முறை மீராவை சற்று உன்னிப்பாகவே நோக்கினான். அவளோ மிகவும் கூனி குருகிபோகின்றாள். விதி தன்னை துரத்துவதை விடவில்லை என்று உணர்ந்தாள். கணவனை இழந்து 7வயது பிள்ளையுடன் எப்படி இந்த உலகத்தில் உத்தமமாக வாழ்வது என்று நினைக்கும் பொழுது அவளுடைய நெஞ்சம் படபடத்தது. வேறு வழில்லை என்று லாவண்யாவிடம் தெரிவிக்கின்றாள். லாவண்யா தன் கணவன் அப்படியெல்லாம் தவறாக பார்க்க மாட்டார் என்று கூறி மீராவிற்கு தைரியம் கூறுகின்றாள். ஆனால் காலை முதல் நடந்ததை கூறும் பொழுது லாவண்யா மிகவும் அவமானப்பட்டாள்.

மாலை 6 மணிக்கு வரவேண்டிய சிவா 4 மணிக்கே வந்தது லாவண்யாவிற்கு சந்தேகத்தை மேலும் உறுதியாக்கியது. சிவா சோகத்துடன் நாற்காலியில் அமர்ந்தான். லாவண்யா மீராவை பற்றி சிவாவிடம் பேச்சை ஆரம்பிக்க முடிவு செய்து அவன் அருகில் செல்கின்றாள். அப்பொழுது சிவா மீரா மிகவும் துன்பப்படுதுவதாகவும், அவள் தன்னுடைய 7வயது மகனை படிக்க அனுப்பாமல் சிறிய வயதிலேயே வேலைக்கு அனுப்புவதாகவும் கூறினான். நேற்று வேலை முடித்து வரும் பொழுது அருகில் உள்ள ஒரு சிறிய பணிமனையில் ஒரு விதவைப் பெண் ஒரு சிறுவனை வேலைக்கு சேர்த்ததாகவும் அவள் தான் மீரா என்று கூறுகின்றான். காலையில் அவளை இங்கே பார்த்த பொழுது தான் மிகவும் வருந்துவதாகவும் தெரிவித்தான்.

காலையில் வேலைக்கு செல்லும் பொழுது மீராவின் மகன் காலில் காயம்பட்டு விட்டதாகவும், அதைப் பார்த்ததினால் தனக்கு வேளையில் நாட்டம் இல்லை என்றும் கூறினான். அப்பொழுது அவனுடைய முகத்தைப் பார்க்கின்றாள் லாவண்யா. சிவாவின் கண்கள் கலங்யிருந்ததை கவனித்தாள். ஒரு நிமிடத்தில் தன் கணவனை தவறாக நினைத்துவிட்டோமே என்று கலங்கி தன் கணவனின் நெஞ்சில் சாய்ந்த பொழுது அவளின் கண்கள் கண்ணீர் துளிகளை வழியவிட்டது. சமயலறையில் பாத்திரங்களை துலக்கும் மீராவும் அழுதாள்.

ஆடிய கால் ஓயாது [சிறுகதை - 3]

பரசுராமுக்கு நகர வாழ்க்கை வித்தியாசமாய் இருந்தது. சென்ற வாரம் தான் தன்னுடைய மகன் பரசுவை நகரத்திருக்கு அழைத்து வந்தான். சும்மா உட்கார்ந்து கொண்டு இருப்பது பரசுவிற்கு பிடிக்காது. காலை பால் வாங்க 5:30 மணிக்கு சென்றுவிடுவார். மருமகளுடன் பாலை கொடுத்துவிட்டு சிறிது தூரம் கால்நடையாக செல்வார். காலை சிற்றுண்டி முடித்துவிட்டு செய்தித்தாளை படித்த முடித்த சில நேரங்களில் அவனுடைய மருமகள் சரியாக 11 மணிக்கு தேநீர் கொடுப்பாள். தேநீர் அருந்திய பிறகு ஒரு குட்டித் தூக்கம். பிறகு மதிய உணவு 1:30 மணிக்கு உட்கொள்ளும் பொழுது தொலைக்காட்சியில் செய்தி பார்ப்பார். பிறகு ஒரு குட்டி தூக்கம். மாலை 5 மணிக்கு வீட்டில் இருந்து கிளம்பி அந்த நகரை ஒரு சுற்று நடந்து வருவதை நகரத்திருக்கு வந்த ஒரு வாரமாக செய்து கொண்டிருகின்றார். அப்பொழுது அந்த நகரில் உள்ள ஒரு சிறிய விளையாட்டு திடலில் வாலிபர்கள் வலைப் பந்து (volley ball)விளையாடி கொண்டிருந்தனர். பெரும்பாலான விளையாட்டு விதிகள் பரசுவிற்கு தெரியும், சில விளையாட்டுகள் விளையாடவும்செய்தார்.

வலைப் பந்து அவருக்கு சுமார விளையாட தெரிந்ததால் தினமும் அதை காணும் ஆவலில் அங்கே வந்து விடுவார். அன்றும் அதே போல் நின்று கொண்டு வேடிக்கைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தார். அன்று விளையாடும் வாலிபர்களுக்கு ஒருவர் தேவைப்பட்டது. பரசு தினமும் வேடிக்கைப் பார்ப்பது அவர்களுக்கு தெரியும், அதனால் அன்று பரசுவை விளையாட அழைத்தனர். அவருக்கும் விளையாடும் ஆசை இருந்ததால் விளையாடினார். வயது கடந்த காரணத்தால் அவரால் முன்பு போல் சிறப்பாக செயல்பட முடியாவிட்டாலும் அந்த வாலிபர்கள் அவரை வெகுவாக பாராட்டினார்கள். எப்பொழுதும் வீடிற்கு 6 மணி அளவில் நுழைந்துவிடும் மாமனார் அன்று விளையாடியதால் வராத காரணத்தால் மருமகள் சற்று பயந்து விட்டாள்.

அன்று பரசுவோ நேரம் சென்று கொண்டிருப்பதை மறந்து, அந்த வாலிபர்களிடம் தனது சிறுவயது விளையாட்டு அன்புவங்களை பகிர்ந்துகொண்டார். வாலிபர்களோ தினமும் அவரை விளையாட அழைத்தனர். மேலும் அவர்கள் கல்லூரி விடுமுறை நெருங்குவதால் இரண்டு நாட்களுக்கு பிறகு காலை பொழுதிலும் விளையாடுவதாக தெரிவித்தனர் மற்றும் பரசுவையும் அழைத்தனர். நகரத்திற்கு வந்த ஒருவாரத்தில் அன்று தான் பரசு மகிழ்ச்சியாக வீட்டினுள் நுழைத்தார்.

நுழையும் பொழுது தன மகன் வந்திருப்பைதைப் பார்த்தார். அப்பொழுது தான் அவர் நேரம் நிச்சயமாக 8ஐ கடந்திருக்கும் என்று உணர்ந்தார். தந்தை மிகவும் வியர்வை வழிந்தும், அழுக்காகவும் வருவதைக் கண்ட மகன் தந்து தந்தையை இந்த வயதுக்கு மேல் விளையாட்டு தேவையா என்று கேட்டு கடிந்து கொண்டான். அப்பொழுது பரசுவிற்கு சுருக்கென்றது. மகன் கடிந்த்கொண்டானே என்ற வருத்தம் இருந்தாலும் அவனுக்கு விளையாட்டின் மீது ஆர்வம் குறைவு என்று அவருக்கு தெரிந்ததால் அவர் அதைப் பற்றி பெரிதும் கவலைப்படவில்லை. இருந்தாலும் சிருவருத்தம் இருந்தது.

ஆனால் பரசுராமோ தினமும் விளையாடிவிட்டு அவரின் மகன் வருவதற்குள் வீடு திரும்பினார். திடலில் விளையாடும் வாலிபர்களுக்கு கல்லூரி விடுமுறை; ஆதலால் காலை 6:30 மணி முதல் 8 மணி வரை விளையாடுவார்கள். பரசுவோ காலை விரைவில் எழுந்து பால் வாங்கி வீட்டில் வைத்து விட்டு 6:45 மணிக்கெல்லாம் விளையாட சென்று விடுவார்.

ஒரு நாள் 7 மணிக்கெல்லாம் வீடு வருகிறார். அன்று அவருடைய மகன் எதார்த்தமாக வீட்டிற்கு வெளியே வர உடம்பில் இரத்தத்துடன் வரும் தந்தையைப் பார்க்கிறான். அவனின் கோபம் அதிகரித்தது. தன்னுடைய தந்தையைப் பார்த்துகடுமையாக திட்டுகிறான். அக்கம் பக்கத்தில் உள்ளவர்கள் இதைப் பார்கின்றார்கள். அதனால் மிகவும் அவமானப்படுகிறார் பரசு.

தானும் தனது மனைவியும் மகனை எப்படி வளர்த்தனர் என்று அந்த நேரத்தில் நினைவு கொள்கிறான். தன் மனைவி அவரைப் பிறந்ததை எண்ணி மிகவும் வருந்துகிறார்.

அப்பொழுது தான் ஒரு வாலிபனை 5 நபர்கள் இழுத்து வருகின்றனர். அவன் கையில் ஒரு பை இருந்தது.

அந்த வாலிபன் ஒரு திருடன். பரசு பால் வாங்கிவிட்டு திரும்பி வந்து வீட்டு சமையலறைக்குள் வைக்கும் பொழுது சப்தம் கேட்டு கொல்லை பக்கம் சென்றுப் பார்க்கும் பொழுது ஒருவன் ஒரு பையுடன் வீட்டு மதில் சுவரை தாண்டி ஓடினான். அவனை துரத்தி சென்று பிடிக்கும் முயற்ச்சியில் தான் அவருக்கு காயம் ஏற்ப்பட்டது. இருந்தாலும் விடாமல் துரத்தும் பொழுது அவன் விளையாட்டு திடலுக்குள் செல்ல அங்கே இவருடன் வில்லையாடும் வாலிபர்கள் அந்தத் திருடனை மடக்கிப் பிடித்தனர். அந்தத் திருடனை அங்கே இழுத்துவந்தனர்.

அந்தப் பையைப் திறந்து பார்க்கும் பொழுது அதனுள் அவர் மகனுடைய மடிக்கணினி இருந்தது. மகன் அதைப் பார்த்தவுடன் உறைந்துப் போகின்றான். அதனுள் அலுவக ரகசியங்கள் நிறையவே அடங்கயுள்ளது என்பது அவனுக்கு தெரியும். மேலும் அது தொலைந்து விட்டால் இவனுடைய வேலை போய்விடும் என்பதும் அவனுக்குதெரியும்.

தன் தந்தை இந்த வயதிலும் துணிந்து ஒரு திருடனை பிடிக்கிறார் என்றால் அவருடைய ஆரோக்கியத்திருக்கு காரணம் விளையாட்டு தான் என்று உணர்ந்து மிகவும் வருந்தி தன் தந்தையிடம் மன்னிப்பு கோருகிறான்.

குடும்பத்திற்காக [சிறுகதை-2]

வாசலில் தன் தோழிகளோடு விளையாடிக் கொண்டிருகின்றாள் மாலதி. அவள் வயது அப்பொழுது 11. மிகச் சாதரணமாக எல்லோரையும் போல பள்ளிகூடத்திருக்கு சென்று கொண்டிருந்தாள். மாலை பொழுது பள்ளியிலிருந்து திரும்பி வரும் மாலதி புரட்சி கவி பாரதி கூறியது போல் மாலை முழுவதும் விளையாடி விட்டு, வீட்டிருக்கு திரும்பி குளித்துவிட்டு தன் வகுப்பு ஆசிரியர்கள் கொடுத்த வீட்டு பாடங்களை முடித்து விட்டு இரவு உணவு அருந்தி விட்டு மிக சுகமான தூங்குவாள்.

காலையில் எழும்பி முந்தய நாள் வகுப்பில் நடத்திய பாடங்களை படித்து விட்டு பள்ளிக்கு செல்வாள். அவள் வகுப்பில் முதல் மாணவியாக திகழ்ந்தாள். தன் குடும்பத்துடனும் தன் தோழிகளுடன் மகிழ்ச்சியாய் இருந்தாள்.

அந்த நாள் அவள் நினைத்துக் கூட பார்த்திருக்க மாட்டாள். அந்த கருப்பு நாள் என்றுமே அவள் மனதில் நீங்கா சோகத்தைக் கொடுத்தது.

அன்று அவள் பள்ளி முடிந்து வீட்டுக்குள் நுழைந்த பொழுது அவள் கண்ட காட்சி, அவளின் அம்மாவும் அக்காவும் அவளின் கண் முன்னால் நிர்வாணப்படுத்தப்பட்டு சித்தரவதைக்கு உட்படுத்தப்பட்டனர். அவளின் தந்தையோ கொடூரமாக கொலை செய்யப்பட்டிருந்தார். அங்கே பத்து பேர் கேலியாக அவளுக்கு தெரியாத மொழியில் பேசி சிரித்துக் கொண்டிருக்க, இருவர் இவளின் சொந்தங்களின் கற்புடன் விளையாடி கொண்டிருந்தார்கள். இருவர் இவளைப் பார்த்து திரும்ப முயற்சிக்கும் முன் அலறிக்கொண்டு சிட்டாக பறக்கின்றாள் மாலதி.

அவள் தோழிகளுடன் விளையாடிய தெருவில் உயிருக்கு அஞ்சி ஓடிகொண்டிருக்கின்றாள். ஓடும் பொழுது அவள் துரத்தப்படுகின்றாளா என்று பார்த்து கொண்டே ஓடுகின்றாள். ஒரு சமயத்தில் பின்னால் யாரும் வரவில்லை என்று தெரிந்தவுடன் தன் ஓட்டத்தை நிறுத்திக் கொண்டு மறைவான இடம் தேடி அமர்கின்றாள். அவளது மரண பயம் இன்னமும் போகவில்லை என்று அவளின் முகத்தில் தெரிகிறது. அவளுடைய மூச்சிறைப்பு மட்டும் நிற்கவில்லை. வெகு தூரம் ஓடி வந்ததால் களைப்பும், தாகமும் அவளை வாட்டியது. பக்கத்தில் ஓடிய நீரோடையில் மாலதி தாகம் தனிக்கின்றாள்.

அப்பொழுது மீண்டும் அவளின் சிந்தனையில் அவள் கண்ட துயர நிகழ்ச்சி நினைவில் தோன்ற அம்மா என்று அலறியவளுக்கு அவள் வார்த்தை அவளின் காதில் விழவில்லை. ஆனால் அவள் நீரோடையின் ஓசையையும், இலைகள் அசையும் ஒலியையும் கேட்க முடிகிறது. அப்பொழுது தான், பேசும் திறனை இழந்தது அவளுக்கு தெரியவந்தது. ஆம் அந்த காட்சியை கண்ட மாலதி பேசாமடந்தை ஆனாள்.

என்ன செய்வதென்றே தெரியாமல் அவள் வாழ்க்கை இருட்டு ஆகிவிட்டது என்று நினைத்து கொண்டிருந்தாள். அவளின் வீட்டில் தான் அக மகிழ்ந்த நாட்களை நினைத்துப் பார்த்தாள். அப்பொழுது அவள் நினைவில் தன் குடும்பத்தை சிதைத்த முகங்கள் தோன்றுகின்றது. மிகுந்த கோபத்துடன் தன்னால் ஒன்றுமே செய்ய முடியவில்லையே என்று நினைக்கும் பொழுது, அவளின் தோளை ஒரு கை பற்றுகிறது.

தன்னை துரத்தியவனோ என்ற அச்சத்துடன் திரும்புகிறாள். ஆனால் அவள் ஒரு பெண். அவனைப் போலவே உடை அணிந்திருந்தாள். மேலும் பீதி மாலதியை பற்றிக்கொண்டது. யாரம்மா நீ என்று அந்த பெண் மாலதியின் தாய் மொழியில் வினா எழுப்ப, பதில் கூற இயலாமல் தன் நிலைமையை சைகையில் விளக்கி கண்ணீர் வடிகின்றாள். ஆனால் உள்ளுக்குள் தனக்கு ஒரு துணை கிடைத்தது என்ற மகிழ்ச்சியுடன் அவளின் கையை பற்றிகொள்கிறாள்.

தன்னை ஒரு சகோதரிப் போல் பாவிக்கும் அவளின் பெயர் என்னவென்று தெரிந்துகொள்ள முடியவில்லை என்ற வருத்தம் மாலதிக்கு இருந்தது. இரவு முழுவதும் பற்றிய கரத்தை மாலதி விடவில்லை. விடியும் பொழுது இருவரும் ஒரு இல்லத்தில் நுழைகின்றனர்.

அங்கே நிறைய சிறுவர்கள் இங்கும் அங்கும் ஓடிக்கொண்டிருக்கின்றார்கள். அதைப் பார்ப்பதற்கு ஒரு வகுப்பறைப் போன்று தெரிந்தது. பிறகு மாலதி அந்தப் பெண்ணிடம் நடந்தது அனைத்தையும் எழுதி காண்பித்து அழுதுதாள். அனைத்தையும் புரிந்துக் கொண்டு மாலதியை அந்தப் பெண் அரவணைத்தாள். அந்த அரவணைப்பு தன் தாயிடம் இருப்பதை போல் உணர்ந்தாள் மாலதி.

அதே இடத்தில் தனது 16 வயதைக் கடந்தாள் மாலதி. ஆனால் தன் குடும்பம் சிதைந்து போனது மட்டும் அவள் மனதில் மாறாத வடுவாக இருந்தது. மாலதிக்கு தன் இனத்தின் வரலாறுகள் அங்கே கற்றுக்கொடுக்கப்பட்டது. தன் இனம் பட்ட காயங்கள், வலிகள், அவமானங்கள் அனைத்தையும் அறிந்து கொண்டாள் மாலதி. தன் இன விடிவுக்கான போராட்டத்தையும் அறிந்துகொண்டு அவளும் தன்னை அர்ப்பணிப்பது தான் சிறந்தது என்றும் முடிவு செய்கின்றாள்.

அப்பொழுது தான் அவளின் குடும்பத்தைக் சிதைத்த இராணுவ தளபதி பற்றி தகவலை சேகரித்தாள். அப்பொழுது அந்த தளபதியை பழி வாங்க அவர்களின் இயக்கத்தில் திட்டம் தீட்டிகொண்டிருப்பதை அறிந்தாள். அவள் தன்னுடைய ஆசையை வெளிபடுத்த, திட்டங்கள் முழுவதும் அவளுக்கு கூறப்பட்டது.

இந்த தருணத்தை முழுவதும் பயன்ப்படுத்தி கொள்ள முடிவு செய்தாள். அதை செயல்படுத்த அவள் தன்னை தயார் செய்து கொண்டாள். திட்டமிட்டபடி மாலதி அந்த தளபதி நோக்கி புறப்பட்டு சென்றாள். போகும் வழியில் பல தடைகள் கடந்து தன்னுடைய இலக்கு நோக்கிச் சென்றாள். திட்டமிட்டபடி அந்த தளபதியின் வாகனம் மீது குதித்து, தன் குடும்பத்தாரை மனதில் நினைத்து கையில் வைத்திருந்த இயக்கியை இயக்கி வெடித்துசிதறினாள். அவளுடன் அந்த கொடூர தளபதியும் கருகி இறந்தான்.

தன் குடுப்பம் சிதைந்து போனதற்கு காரணமான தளபதியை கொன்றோம் என்ற மன நிம்மதியுடன் அவளுது ஆத்மா பிரிகின்றது. அவள் ஒரு மாவீரர் ஆனாள். இனத்திற்காக தன்னை அர்ப்பணித்தால் இன்று அவளது குழு அவள் புகைப்படம் முன் நின்று மௌன அஞ்சலி தெரிவித்தது.

வாழத்தான் வேண்டும் [சிறுகதை-1]

காலை ஆறு மணி முதலே அவனது மனம் சரியில்லை. எதிலுமே நாட்டம் இல்லாத அவனது செயல்களை, வீட்டில் உள்ளவர்கள் கவனிக்காமல் இல்லை. அவனுடைய நடைவடிக்கைகளை கண்ட அவனது தந்தை குழப்பம் அடைந்தாரே தவிர காரணத்தை புரிந்து கொள்ள இயலவில்லை. பத்து மணிக்கு அவன் சிற்றுண்டி அருந்தாமல் வெளியில் செல்வது அவருக்கு புதிதாக இருந்தது. குடும்பத்தாருக்கோ குழப்பம் மேலும் அதிகரித்தது.

நாளிதழை மடித்துவிட்டு, அவனுடைய நண்பர்களிடம் தொலைப்பேசி வாயிலாக தன் மகனைப் பற்றி விவாதிக்கின்றார். நண்பர்கள் அவனை சந்தித்து மூன்று நாட்கள் கடந்து விட்டது என்று தெரியவர அவருக்கு மேலும் அதிர்ச்சி அதிகரிக்கின்றது. ஒன்றுமே புரியாமல் அவனது தந்தை நொந்தபடி நாற்காலியில் சாயிந்து உட்கார்ந்து கண்களை மூடி தன் மகனைப் பற்றி சிந்திக்கின்றார்.

அவனோ மனதில் ஏதோ பாரத்தை சுமந்து கொண்டு கால் போன பாதையில் சென்று கொண்டிருக்கின்றான். வழியில் ஒரு கடையில் ஒரு வெண்சுருட்டு வாங்கி பற்ற வைத்து புகைக்கும் பொழுது அவனது கண்கள் மட்டும் வானத்தை பார்த்துக்கொண்டிருக்கின்றது. அவனது கண்கள் கலங்கி கண்ணீர்த்துளிகள் எட்டிப் பார்க்கின்றன.

அவன் புகைப்பிடித்தபடி தனது கற்பனை குதிரைகளை ஓடவிட்டான். அவனது நெஞ்சில் முதல் நாள் பார்த்த செய்திகளின் தொகுப்பு ஆழமாய் பதிந்துவிட அதை மீண்டும் ஒரு முறை நினைக்கும் பொழுது, முன்னைவிட இப்பொழுது இன்னமும் வேகமாய் புகைப் பிடிக்கின்றான். ஒரு வெள்ளைத் தாள் காசு கொடுத்து வாங்குகின்றான்.

சூரியன் தனது செங்கதிர்களை வானத்தில் சிதறவிட்டு மெல்ல மெல்ல மறைந்து கொண்டிருக்க, வாசலை நோக்கியே அவனது தந்தையின் பார்வை அவனை எதிர்பார்த்து நிலைத்திருக்கின்றது. மதிய உணவு உண்ணாமல் அவர் நாற்காலியில் அமர்ந்து கொண்டிருக்கிறார் என்பதை அவரின் முகம் தெளிவாக கூறுகின்றது.

ஆனால் அவனோ, மடித்து வைத்த வெள்ளைத் தாளை தனது சட்டைப்பையில் இருந்து மீண்டும் ஒரு முறை எடுத்துப் பார்க்கிறான். தான் எழுதியது சரியாக இருக்கின்றதா என்று ஒரு முறை படித்துப் பார்த்துவிட்டு தனது நடையை தொடர்கிறான். நீண்ட தூரம் அவன் கடந்து வந்துவிட்டான் என்பதை அவனது கால்கள் உணர்த்துகின்றது.காலையிலருந்து உணவருந்தாமல் நடந்த அவன் ஓரிடத்தில் அமர்கின்றான்.

அவனது தந்தையோ கவலை தோய்ந்த முகத்துடன் வீட்டு வாசலுக்கு வந்து முன்னால் நிற்கின்றார். அப்பொழுது அவனது ஐந்து நண்பர்களும் அங்கு வந்து சேர்கின்றார்கள். அவர்களிடமிருந்து ஒரு மகிழ்ச்சி தகவல் கிடைக்கும் என்று நினைத்த அவருக்கு ஏமாற்றமே காத்திருந்தது.

இரவு ஒன்பது மணி வரை ஒரு தகவலும் தெரியாத காரணத்தால் காவல் நிலையம் சென்று புகார் ஒன்றை பதிவு செய்யலாம் என்று நினைத்த அவர் விடியும் வரைக் காத்திருக்கலாம் என்று முடிவு செய்து மீண்டும் நாற்காலியில் அமர்கிறார்.

காலையில் நாளிதழை படித்துகொண்டிருக்கும் பொழுது அவர் படித்த செய்தி தலையில் இடி பாய்ந்தது போல் உணர்கிறார். அவருக்கு ஏதோ உள்ளுக்குள் தோன்ற அவசரமாய் புறப்பட்டு மாவட்ட ஆட்சியாளர் அலுவகம் செல்கிறார். அங்கே அவர் கண்ட காட்சி அவரின் நெஞ்சத்தை இறுக்கியது போல் இருந்தது. தனது மகன் மாவட்ட ஆட்சியாளர் அலுவகத்தின் பின்புறம் இருக்கும் மரத்தில் தன்னைத்தானே மாய்த்து கொண்டான். அவருக்கு கண்கள் இருண்டது, பூமி சுற்றியது, மெல்ல அவர் கீழே சாயும் முன் அவனது நண்பர்கள் அவனது தந்தையை தாங்கி பிடித்தனர்.

அவரை தேற்றி இல்லத்திருக்கு அழைத்து வந்து உள்ளே நுழையும் முன், பதிவு தாபால் ஒன்று வருகின்றது. பிரித்தால் அது அவரது அன்பு மகனின் கடிதம். தமிழீழ விடுதலைப் போரில் மாண்ட தமிழ் சொந்தங்களுக்காக தன் இன்னுயிரை துறந்திருக்கின்றான் என்று அறிந்து கொள்கிறார். தமிழர்களுக்காக தன் புதல்வன் இந்த உயிர்த்தியாகம் செய்துள்ளான் என்பதை நினைத்து பெருமைக் கொண்டாலும் அவனையே நம்பியிருந்த குடும்பத்தை நடுத் தெருவில் நிறுத்திவிட்டான் என்று அவர் மனம் வலிக்கத்தான் செய்தது. இரண்டு நாள் கழித்து பாரத்துடன் கூலி வேலை தேடி தந்தை புறப்படுகின்றார்.

அவர் கண்கள் மட்டுமல்ல அவர் இதயமும் கலங்கி தான் போயிருந்தது.